Titra: Afr Imi
Niçe tha që,
pa muzikë, jeta do të ishte një gabim.
Filozofët gjermanë priren të ekzagjerojnë.
Por ai kishte një pikë.
Unë e di se pa muzikë,
jeta ime nuk do të kishte qenë
jo i plotë në një mënyrë themelore.
Sikur të mos kisha shokë,
Unë madje u përpoqa të isha pianiste për ca kohë
derisa e kuptova sa e brishtë
është me të vërtetë kënga e pianos.
Sidomos para 2,000 njerëzve.
Gjëja më e vështirë
është të lini gishtat në paqe,
të luash dhe të mos mendosh, të
ju nuk e hapni atë derë,
përndryshe nuk do të bësh muzikë për shumë kohë.
Do të vraponi pas jetës së dashur.
atë.
Jam mire
Mund të kem...
Siguria në hyrje të përparme.
Henry?
Henry.
Vetëm pirja e duhanit.
Mos pini duhan.
A keni heebie-jeebies?
E kupton sa i çmendur është ai
për të luajtur para një audiencë?
Kjo është arsyeja pse ata vijnë, ju e dini.
Si ato zhytjet e rrokut, unë pashë ditën tjetër në TV.
Njerëzit shijojnë shfaqjen, por në
- E vërteta është katastrofa e madhe që e bën atë të veçantë.
Mund të I?
E degjon?
Disa pianiste janë cerebrale,
të tjerët sentimental.
Henry Cole është një pianist ekzistencial.
Ai luan me tërë jetën e tij.
Sigurisht, të qenurit ekzistencial për çdo gjë
mund të jetë e ndërlikuar.
Henry. Henry, relaksohu, ka vetëm disa reporterë.
Çfarë ju bëri të vendosni të luani përsëri?
Loja është jeta ime.
Kënaqur me performancën tuaj?
Si u ndjetë kur jepni përsëri një recital?
pas gjithë këtyre viteve?
Si një udhëtim në muaj.
Pse nuk e dha akoma?
- Uh... - Më vjen keq.
... me pelqen...
- Më falni. - Më pëlqejnë pushimet e pastra...
rruga...
oqeanin...
mbaron befas midis këmbëve,
skaji i një valë që vdes.
Dhe nuk mund të mendoja për asgjë tjetër për të luajtur.
A nuk është nevoja ta ndajmë atë një faktor përcaktues për shumicën e muzikantëve?
Unë mendoj se kjo është ajo që shtyn shumicën e muzikantëve
nuk është ndryshe nga ato që përcaktojnë shumica e njerëzve.
Dhe çfarë është ajo?
Njerëzit duan të vlerësohen.
- Me të vërtetë. - Pse "Fantazi"?
Kjo është për shkak se ajo është menduar si një thirrje e dëshpërimit
pas ndarjes së Clara-s?
Kur u pyet Schumann se çfarë nënkuptonte me këngën,
A e dini se çfarë tha? Asgjë.
Ai thjesht u ul në piano dhe e luajti përsëri.
Sidoqoftë, disa shkencëtarë argumentojnë
që i detyrohemi "Fantazisë"
, si dhe kryevepra të shumta të tjera
treponema pallidum.
A është ajo një kantautore?
Është baktere e sifilizit.
Është e vërtetë që nuk keni prekur një piano për tre vjet...
Faleminderit shume Kjo do të jetë gjithçka për sot.
Shumë faleminderit që erdhi sonte.
Disa thonë që nuk e lanë kurrë dhomën.
- Çfarë ndodhi, zoti Cole? - Të lutem edhe një.
Pse do interesohej dikush
nëse do të largohesha nga dhoma ime?
Oh jo, ky ishte vetëm një fëmijë i cili
po mundohej të thashetheme.
Po ti, Pali?
A e dini se çfarë ka rëndësi për mua?
Ju jeni këtu, pikërisht aty ku ju takoni.
Ishte e rëndësishme sonte, Henry, dhe ti tregove një fuqi të mahnitshme.
Ju ishit e shkëlqyeshme.
Po!
Përshëndetje.
Me vjen keq per kete.
Nuk doja të nxitoja.
Unë jam Helen Morrison.
Unë jam duke shkruar për The New Yorker.
Muzika nuk është kurrë për dëshpërim.
Është një festë.
Një fitore.
Dhe të vlerësosh nuk është e mjaftueshme.
Shumica e njerëzve dëshirojnë të kalojnë diçka.
A po festoni një fitore sonte?
Po luftoni përsëri.
Më vjen keq.
Unë vetëm luaj shënimet.
Më mashtrove
Epo, faleminderit.
Me vjen keq,
jo... nuk më kujtoni, por...
Ju ndryshuat jetën time 15 vjet më parë.
Bëra?
Ju po jepnit një klasë masteri në Julliard
dhe unë sapo isha prerë,
raundi i parë i një konkursi të vogël.
Mungova talenti themelor i...
mos u dridh.
Sa e padrejtë.
"Ajo që ka më shumë rëndësi është përvoja", tha ti,
"Jo performanca.
Dhurata më e madhe, ajo që i ndan njerëzit me të vërtetë është...
aftësia për t’u ndjerë ”.
E thashë?
Po, e bëtë.
E dini, ishte gjithashtu...
Mos u mërzit.
Epo, është një histori e gjatë.
Më thuaj.
Vertet?
Kam kaluar një muaj
në Luginën e Epërme të Engadines
nga Alpet Zvicerane,
menjëherë pas katastrofës sime në konkurs.
Ka një liqen të quajtur Silvaplana,
ku do të bëja shëtitje të gjata brenda
çdo ditë përgjatë bregut,
duke menduar për ato që thatë.
Dhe në buzë të shtegut
ishte ky gur.
Ju e dini, asgjë të veçantë, vetëm një... gur i madh i vjetër.
Por çdo ditë do të ecja pranë saj
dhe aty ishte,
thjesht ulur atje qetësisht,
siç kishte qenë për 1000 vjet.
Dhe kishte diçka ngushëlluese për atë shkëmb,
si kjo
kujtimi i botës jashtë meje.
Unë do të doja të ju bëja një artikull.
Ah...
Diçka gjithëpërfshirëse.
Tingëllon e pakëndshme.
E vlerësoj, por ka shumë për të thënë
për të qëndruar në krye të gjërave.
Epo, kjo do të kishte të bënte me muzikën në veçanti.
Karriera juaj
A mund të kërkoj intervistë?
Kur të keni kohë.
Gënjej, premtoj!
Nuk është një ide e mirë.
Dhe nëse do të më falësh,
Po pres diku, faleminderit.
Naten e mire
Me sa duket, ky gur është aty
Niçe kishte vizionin e tij rreth
rishfaqja e përjetshme e të gjitha gjërave.
Ideja që çdo ngjarje dhe çdo jetë është
përsëriti pafundësinë.
Por nëse nuk mbaj mend të jem këtu më parë,
cili eshte ndryshimi
Nëse nuk do të thoshte diçka tjetër,
si fati.
Ose thjesht që jeta është një sfidë.
Nëse keni nevojë për ndonjë gjë,
mos hezitoni
Emri im është Felix.
Falemnderit.
Ekziston një hartë e dosjes në dosje
në të gjitha shtigjet hiking në rajon.
Unë rekomandoj shumë përvojën.
Unë do të bëj një shënim.
Këta kanë ardhur vetëm për ju, zotëri.
Ah.
Falemnderit.
Wonderful.
Si është burri në mëngjes?
Ju duket si macja që mori kremin.
- A i keni parë dokumentet? - Jo
"Një udhëtim në muaj".
"Kthimi i shtrigës
i mjeshtrit të shkëlqyer të tastierës në Mbretërinë e Bashkuar. "
Isha në telefon gjithë mëngjesin.
Të gjithë bëjnë thirrje për intervista, përfshirë BBC.
Dhe ata do të vrapojnë me një orë shumë të veçantë
para koncertit në Londër.
Është kudo
në mediat sociale.
Dhe të gjithë
do të jetë në gjendje të shikojë recitalin
. live në internet, Henry
Me të vërtetë po arrini turmën më të re.
Epo, më pëlqen që më bën të lumtur ..
- mm-hmm. - Um ..
Do gjë nga New Yorker?
Jo, asgjë deri më tani.
Oh, këto janë lule të bukura.
A e dinit që disa nga lulet më të bukura
imiton erën e lëndës fekale,
për të tërhequr insekte të bëra nga njeriu?
Pse të mos tërheqësh insekte të tjera?
Më duhet të shkoj Më duhet të njoh djalin DDl Classics.
Tani, do t'ju shohim më vonë këtë pasdite, rreth dy.
Oh, dhe, mbani mend, ju duhet ta provoni këtë Steinway sonte.
- Oh, e di, e di. - Po.
Paul?
Po, Henry.
Pa reporterë sonte,
e drejtë?
Të drejtë. Asnjë reporter. Vetëm një menaxher dhe një teknik.
Këtu.
Lexojeni vetë.
Po, përshëndetje.
Po, Pali.
Na vjen keq që ju shqetëson zoti Cole.
A mund të kërkoj autografin tuaj?
Unë isha në koncert mbrëmë.
Magnificent!
U largova nga Bostoni.
Ju nuk është dashur të vozitni ashtu.
Tani do të luaj në Boston një javë.
- e di. Po e marr djalin. - Ah
Epo, kjo automatikisht ju kualifikon për një autograf.
- si e ke emrin - Maja. Por nuk është për mua, por për djalin tim.
- Daniel. - Uh-uh.
- Sa vjeç është ai? - 12.
Muzika është gjithçka për të.
Dua të them, gjithçka që ai interesohet.
Po te them cfare,
silleni atë në prapaskenë pas recitalit javën e ardhshme.
- Unë do të nënshkruaj për atë atëherë. - Me të vërtetë?
Ai ka një poster tuajin në dhomën e tij, ju e dini.
- Një poster. - Po.
Shpresoj se ai nuk do t'i japë makthët e saj.
Ju duhet t'i vendosni ato në ujë.
Po duhet
- Maja... - Po.
Ju pëlqeu vërtet recitali?
Natyrisht!
- Faleminderit - Faleminderit
A luan pianon?
Po, pak.
Ju?
Po.
Kryesisht pas veshit.
Mund të marr pothuajse çdo këngë.
Sidoqoftë, kam një vend të butë për të moshuarit.
- Po kështu edhe unë - Mm.
Me pelqen edhe klasikja,
por konstatoj që disa pjesë janë pak të gjata.
Nuk është e vërteta.
Bëni një mbrëmje të këndshme.
Po kështu ti
Të pëlqejnë lulet, zoti Cole?
Më pëlqejnë të gjitha format paqësore të jetës.
Peshku?
Ata janë gjithashtu.
Më vjen keq, nuk kam ngrënë tërë ditën.
Jam pak i befasuar kur të shoh këtu.
Unë isha në lagje.
Në fakt, shoku im më tha që do të gjendesh këtu.
Ah.
Ju pelqyen lulet e mia?
Bëra, faleminderit.
Ju nuk keni shkruar një përmbledhje.
Po punoj për diçka tjetër.
Çfarë?
Keni diçka këtu.
Jo ana tjetër.
Mund të I?
Gone.
Kam bërë të gjitha rregullimet. Unë mendoj se do të jesh i kënaqur.
Falemnderit.
Ah, ta shohim.
Mendja është aty ku ndodh gjithçka.
Është më mirë të mos bredhni atje për shumë kohë.
Asnjëherë nuk e dini se kur do të fillojë.
Keni pak kohë, apo jo?
Dëshironi atë intervistë përsëri?
Koncert në Londër, i shitur.
Ata madje vendosen vendet në skenë,
përfshirë një për kryeministrin. - Eja.
Uluni, Pali.
Mos u largo
Mos u largo!
çfarë nuk do të ikë?
Kjo gjë...
Kjo më ndodhi gjatë Beethoven.
Oh, ti e di atë që mbaj mend
atë natë,
është si të gjithë të kujtojnë, a
ishte se luajti shkëlqyeshëm.
Megjithë presionin e madh
të një kthimi të shumëpritur.
- Dhe jo vetëm kaq... - Jo!
Dje ngrija një duzinë njerëz përpara,
per hir te Zotit!
Me vjen keq
Oh, jo, jo, jo.
Helen më shpëtoi.
- Helen? - Morrison, gazetari.
Nuk mund të luaja.
Ai pa që diçka nuk ishte në rregull
dhe ai më shpëtoi.
Si?
Ai u ul pranë meje
dhe ne luajtëm së bashku.
Çfarë po ndodh me mua, Pali?
E di që kjo është e vështirë për ju.
Dhe ndihet e vërtetë.
Dhe, natyrisht
, është, por...
Të gjithë e kemi atë zë brenda kokat tona.
Dua të them, e dëgjoj çdo ditë,
ai problem i vogël neurotik,
"Çfarë po ndodh?
Po sikur ta harroj?
Po sikur me mungon gjuajtja?
Dhe nëse befas kthehem timonin? "
Ky nuk është realitet.
Ju keni lindur me një dhuratë, Henry.
Dhe ju keni kushtuar tërë jetën tuaj.
Dhe u testua
dhe miratuar
dhe u lavdëruan unanimisht.
Dua të them që keni luajtur mjaft këngë
dhe arpeggios dhe trillet
për të rrethuar tokën 10 herë.
Dua të them, i gjithë truri juaj i rrënjosur është i lidhur me bërjen muzikë.
Më besoni, do të duhej shumë punë
për të shmangur të gjitha këto.
Dhe kjo është e vërteta.
Kështu që, herën tjetër,
filloni të imagjinoni gjërat,
dmth nëse është hera tjetër,
merr frymë thellë,
ju kujtohet kush jeni
dhe thuaji atij atë problem që të heq!
Carol, unë jam.
Kam nevojë për numrin e telefonit të Helen Morrison.
Përshëndetje.
- Më vjen keq. - Oh
Përshëndetje.
Ndërprerë?
Isha
vetëm, duke e komplimentuar atë për pozicionin e tij të shkëlqyer.
Në fakt,
më kujton mësuesin tim të parë të pianos,
Zonja Groffus.
Po për gorillat?
Nuk e di
Duken të mërzitur për diçka.
Ndoshta ka të bëjë me të qenit gorillë.
Mallkimi i vetë-njohjes.
Ose mbase janë të frikësuar për vdekje, ata janë në prag të zhdukjes.
Ose mbase nuk u pëlqen të shikohen.
Unë nuk mund t'ju them se sa mirënjohës jam,
Sir Henry.
Ju lutem mos
Vetëm Henry.
Mirë, Henry.
Nuk mbaj mend as intervistën time të fundit.
Mbaj mend timen.
Ai bëri një sulm në zemër të nesërmen.
Epo, ju bëni pyetje të vështira.
Muzika është një biznes i rrezikshëm.
Njerëzit nuk e kuptojnë atë.
Një herë e takova këtë këngëtare spanjolle,
deti i mesëm
Ai luajti Carmen
Dhe në skenën e fundit,
ndërsa ajo u dogj ndërsa Don Jose e goditi me thikë,
një burrë u hodh në gojën e tij dhe e shtriu.
U shemb, a
hyri në tronditje anafilaktike.
Jo.
Askush nuk e dinte se ai kishte vdekur
deri në thirrjen e tretë të perdes.
A mendoni ndonjëherë se si do të ishte jeta
ishe po të bëje ndonjë gjë tjetër?
Nuk do të kishte qenë jeta ime.
Duhet të jetë një ndjenjë e mrekullueshme
duke ditur që nuk ka asgjë arbitrare brenda
cfare beni
Tani, unë kam një mik si kjo.
Ai është gjithashtu një pianist.
Është unike.
Duke qenë unike,
është një atribut i dëshirueshëm për pulla ose peizazhe.
Në një pianiste, nga
zakonisht kjo shkakton telashe.
Askush nuk po luan si ju, Henry.
Faleminderit zonja Morrison.
Është një lloj bujare për të thënë.
Detyra e pianistit është të shërbejë.
Kontributi i tij personal
i përket fushës së dallimeve të vogla.
Që Beethoven ecte fytyrën e tokës,
tani kjo është diçka.
, Um,
vargu mbi makinën tuaj, në
ku e gjetët?
Në librin tuaj.
Ai mbeti pa model për vite me rradhë.
A shkruani akoma?
Henry?
Mm?
Thjesht dukej larg për një sekondë.
- E kam? - Po.
Me vjen keq
Cfare ke thene
Suksesi shpesh fsheh një të metë,
nje plage,
disa dyshime të thella.
Mund të harrohet për ca kohë,
por gjithmonë është aty,
që veprojnë në sfond,
duke e lënë pas maskën.
A jeni i sigurt që mund ta bëni atë?
Po për duart tuaja? Çfarë ndodh nëse bie?
Vjeshta duhet të mësohet në moshë të re.
Dhe nëse jeni pianist,
ana e majtë e fytyrës është më e mira.
Oh.
Falemnderit.
Zakonisht vish triko për çiklizëm.
Vë bast se dukesh seksi në to.
Më pëlqen ta besoj këtë.
Falemnderit.
Henry.
Mirë, udhëheq rrugën.
Dakord.
Jam akoma pak i lëkundur.
A keni qenë ndonjëherë vetëm atje lart në botën tuaj?
Kompozitorët gjermanë janë një kompani e mirë.
Të drejtë.
Nuk mund të mbijetoja në adoleshencën time
pa Schumann.
Unë isha i varur prej tij.
U ndjeva... m-
ai e kuptoi më shumë se kushdo.
Dhe tani, sigurisht, nuk kalon asnjë ditë
të bekohet nga Bach ose Beethoven.
Kisha dikë.
Pranvera e Pragës.
ajo
është një vend i bukur.
Tinguj, parfume, drita...
shkëndijë energjie.
Dhe kudo që të shkoni, muzikë.
Elizabeta ishte rrezatuese atë ditë.
Më duhet të shkoj
gati pesë milje
përmes Mala Strana dhe qyteti i vjetër,
duke folur dhe duke folur dhe duke folur
për muzikën dhe jetën tonë së bashku.
Sa mirënjohës ishim të dy
sepse isha atje.
Dhe, bëra plane.
Vendosëm që të kalonim më shumë kohë
në fermën tonë të vogël në jug të Francës.
Dhe të nesërmen në mëngjes, ajo ishte zhdukur.
Unë kurrë nuk kam ndjerë asgjë kaq të ftohtë.
Kështu vdesin njerëzit... në
ndërsa dikush tjetër ha ose hap një dritare.
Ose në
ndërsa shoku i tyre ëndërron për anën e tyre.
Është diçka që mund të thuash për kompozitorët e vdekur,
që nuk zhduken papritmas mbi ty.
O Zot, duhet të kthehem.
Ju lutem...
e ke mendjen
Une,...
Simfoni, zotëri.
Vazhdoni ngarjen.
Vetëm me makinë.
Henry, kishit vetëm një kujtim të vogël.
E dini, kjo ndodh me të gjithë.
Pali, ne të dy e dimë se nuk i harruam.
Është thjesht muzikë, nuk janë 10 urdhërimet.
Si të përdorni një rezultat për pjesën e dytë.
Richter e bëri atë.
Nyja më e lehtë është gjithçka që nevojitet.
Jo tani, të lutem.
- 10 minuta, zotëri. - Faleminderit
Paul, unë nuk jam duke shkuar jashtë.
Dakord.
Në rregull, nuk ke pse.
Dakord.
Unë dua që ju të flini këtu.
Mbylli sytë
dhe thjesht përpiquni të relaksoheni.
Mos mendoni për asgjë vetëm për të
frymë.
Përqendrohuni në të, mirë?
Dhe, po, do ta gjej nxitësin,
ne do të shohim se çfarë mund të bëjmë.
Helen, aty ku je, më në fund.
Me vjen keq Ata na mbajtën duke pritur për rreth 30 minuta në portë.
- Si është puna? - Nuk është mirë.
Ai nuk dëshiron të vazhdojë.
- Ju duhet të flisni me të. - Çfarë ndodhi?
Gjithçka ishte në rregull. Gjithçka ishte e mirë
dhe askund nuk e ka shqetësuar radhë.
Ai është atje.
Ju lutemi shkoni dhe shihni atë.
Ai ka nevojë për ju.
- Do të përpiqem, por... - Faleminderit.
Ju keni pesë minuta.
Helen!
Cfare po ben ketu
Unë isha në lagje.
Më vjen mirë që të shoh.
Dëgjoj që keni pak gjiri.
Nuk e di se çfarë po më ndodh.
Jo...
Nuk mund të vazhdoj.
,Është, ashtu si jam
ecni në majë të një ujëvare.
Me vjen keq.
Ndihem...
ekspozuar.
Frikësuar.
Ju keni frikë.
Dakord.
Nuk e bej
Të gjithë këta njerëz, Henry,
ju i bëni ata të lumtur, e dini?
Kjo është arsyeja pse unë vij për të dëgjuar ju duke luajtur.
Pra, luaj,
Henry.
Luaj për ta.
Gjatë fluturimit, u ula pranë dritares
, si zakonisht, mbi kabllot, hidraulika
dhe të gjitha ato fletë metalike të qepura së bashku
duke besuar se fluturimi kërkon një mrekulli të vazhdueshme.
Por fluturimi është ajo që e bën një aeroplan, natyrisht.
Mrekullia e vërtetë është se unë akoma mund ta bëj atë.
Ndonjëherë thjesht duhet ta lini të fluturojë.
Ju e meritoni këtë më shumë sesa unë.
Helen...
Falemnderit.
Po?
Pershendetje.
Duhet të jesh Daniel.
Më vjen mirë që të shoh. Login.
Daniel, kjo është Helen.
Dhe, uh, kjo është nëna e Danielit, Maya.
Kështu më thotë nëna juaj
se jeni mjaft dashnor i muzikës.
Po luan?
Dua të jem si ti.
A është e saktë?
Epo, faleminderit.
Ti thjesht ma ke ditën.
I luan keto?
I shoh shumë të vështira.
Mund të luaj të dytën.
Putin.
Vertet?
Unë do të doja të dëgjoja se luani.
Zonja Walker thotë se nuk më lejohet.
A është mësuesi juaj i pianos?
Unë mendoj se zonja Walker
ajo do të ishte e lumtur të bënte një përjashtim për sonte.
Ejani me mua.
Një minutë.
Disa pianiste konsiderojnë se ecja në skenë
është pjesa më e frikshme e mbrëmjes
dhe ata kanë të drejtë.
Dakord.
Vijnë.
Uh...
Para se të uleni, një pianiste duhet të buzëqeshë
dhe të largohemi,
por modeste për
se ai nuk e ka fituar atë akoma.
mirë.
Merrni një vend.
- Çfarë mendoni? - e bukur.
Per mua
Shikon klorin.
Është e zakonshme për njerëzit mosha ime.
Më vjen keq, më thuaj përsëri emrin tënd.
Unë jam Xhesi.
Ah, unë jam Henry.
Si e ruan një përqendrim kaq të mirë, Xhesur?
Një buzëqeshje, Sir Henry, të lutem.
Pse jo vetëm të përdorni një Kandinsky
ose një Frank Stella.
Perfect.
Jo, dora tjetër ishte e mirë.
Tjetri mund të jetë mbi të.
Anasjelltas.
Falemnderit.
Dhe nëse mund të na shikonit. Ju lutem.
Jo, mendoj kështu, më pëlqen ai
ka te drejte, eshte e lezetshme.
Në rregull.
Xhesi...
vijnë.
Vijnë.
Çfarë po bën?
Është një imazh i nënshkruar me Eisenhower në banjë.
Ai ishte president muzikor.
- Me të vërtetë? - Mm-hmm.
Çfarë të bën të shkruash, Helen?
Ju thatë që aftësia për t'u ndjerë është ajo që ka rëndësi.
Jam dakort
Por nëse nuk i them këto ndjenja,
Nuk e di saktësisht se çfarë do të thotë.
Cilat janë ato
Kështu që, shkruaj, mendoj,
kjo më ndihmon të kuptoj veten...
jeta ime
Si po shkon?
Më mbetet akoma të shkruaj.
Ky vend quhej 341 Club.
Weekdo javë, për një orë, skena i përkiste
te një student i ri i matematikës
me një dhuratë për improvizim.
Njerëzit po e thoshin këtë
babai im mund ta merrte muzikën nga ajri i hollë,
aq e plotë sa ishte e vështirë të besohej
se askush nuk e kishte menduar kurrë më parë.
Ka ardhur nata më e madhe
kur u pyet për të shoqëruar një këngëtar të ri nga Parisi.
Ata u dashuruan, ai e mori atë përsëri në Angli,
Kam lindur.
Pas disa vitesh, u bëra shumë për të.
Ajo nuk ishte prerë për të hyrë në jetën e zakonshme.
Kështu që, unë u dërgova në shkollën e konviktit.
Babai im mori një punë në New York.
Ajo shkoi me të.
Isha pas.
Kur u futa në shkollë të mesme,
U ktheva këtu.
Dhe në verën e parë
Unë shkova në Cape Cod.
Kishte shëtitje të gjata në plazhe me prindërit e mi.
Është e çuditshme se si...
një kujtim i mirë
ndonjëherë mund të fshijë vitet e mira.
Baseball.
A e dini emrin e këtij ekipi?
Ata quhen Orioles.
Me pelqen ky emer.
Unë i di Orioles
dhe dinalët dhe pulat.
Dhe të gjithë kritikët e tjerë.
A mendoni se jeni pianisti i vetëm që ju pëlqen bejsbolli?
Dikush më tha një herë,
se sa herë që Horowitz
ishte nën presionin e gruas së tij, Wanda,
për të përmbushur detyrat e tyre martesore,
dikur e merrte në Yankee Stadium.
Ku e dëgjuat atë?
Oh, nga vetë Vladimir.
Në asnjë rast.
Po si po shkon artikulli?
A është mirë?
Nuk e di, nuk e kam mbaruar akoma.
Epo, me të vërtetë po e pres me padurim.
Dhe...
Do të më tregoni, apo jo?
Dua të them, e di që nuk është e zakonshme, por...
pasi ka të bëjë me mua, uh.
Epo, kjo do të prishte befasinë,
nuk eshte?
Pikërisht.
Po nisem për në Evropë brenda pak ditësh.
Unë e di.
Eja me mua
Dua të them, nëse mundeni.
Nëse...
nëse dëshironi
Unë do të doja që
Tregu klasik është shumë i ngjashëm me tregun e verës.
mbijetoj
krijimin e iluzionit të një larmie të konsiderueshme.
Gjithmonë do të ketë kërkesë
mundësinë për të dalluar veten
duke pretenduar të shoh një botë në
se të tjerët nuk shohin asgjë.
Ndonjëherë ka vërtet një botë.
Epo, fakti që ju perceptoni një ndryshim
nuk e bën të rëndësishëm këtë ndryshim.
A më quan snob?
Jo! Jo!
Oh, seriozisht. Ne fakt kemi nevojë për një regjistrim tjetër
të "Variacioneve të Goldberg"?
Apo ndoshta një pianist tjetër?
Po, saktësisht.
Ligji i Sturgeon,
90% e gjithçkaje është marrëzi.
- Kjo është shumë. - Po!
A e dini se jeni udhëhequr nga armiku, Henry?
Për sa kohë që ai vazhdon të më japë koncerte,
Unë do ta lë Filistinin të flasë mendjen e tij.
A mund t'ju ndihmoj?
Jo, e kam marrë.
Shumica e pianistëve nuk mund të ziejnë një vezë.
- A e dinit atë? - Epo, unë isha pianiste,
vetëm kështu ju jeni paralajmëruar.
Oh.
Nuk mund t'ju them se sa do të thotë
që Henry të ishte këtu.
Në fakt është gjithçka.
Pasi gruaja e tij vdiq, ai foli vetëm për dy vjet.
Për të mos përmendur recitalet
ose madje shkoni në piano.
Si ishte
Ajo ishte e bukur,
qesharake, e zgjuar.
Diçka po ndodhte për të.
E dini, nuk doli shumë.
Shumë varej nga ai.
Kjo i bëri gjërat më keq.
Ai nuk mund të kujdeset më për të.
Ai kujdesej për të vazhdimisht.
Ai ka luajtur më pak recitime.
Anuluar në momentin e fundit,
kur, po,
ai nuk po ndihej mirë.
Ai bëri gjithçka që mundi.
Ajo mori jetën e saj gjithsesi.
Nuk e dinit?
Nuk duhet të befasohem.
Askush nuk e bën.
Ai ende e mbron atë, mendoj.
Ai e kishte provuar,
një herë më parë, në fakt, kur ai ishte në turne.
Prandaj, këtë herë ai vendosi
për ta çuar në Evropë me vete.
Ajo përdori pilulat e saj të gjumit.
Koncerti në Londër,
kurrë nuk ka qenë diçka e tillë.
Do të jetë një pikëçuditëse për karrierën e tij.
Shpresoj kështu.
Po.
- Faleminderit - mirë.
Kjo është disi eksperimentale.
Recetën e mora nga një roman Ian McEwan.
Pse jo? Dikur mësova se si të qumështit një deve nga Hemingway.
Tani, kjo mund të vijë në praktikë me ngrohjen globale.
Ju kurrë nuk e dini
- Pali? - Po, të lutem.
A e dini njërën nga gjërat e mira për plakjen?
Uh-oh.
Bëhuni pragmatist.
Ju nuk po kërkoni më kuptim.
Thjesht kërkoni fjalë ose flini gjumë
ose pse shikoni në një sirtar të hapur.
Dhe nuk shqetësoheni për të ardhmen vetëm...
ju doni që e tanishmja të zgjasë.
Zemra dhe mendja
ato kuptohen përfundimisht.
Anyway.
Ajo që desha të them ishte,
Jam shumë e lumtur që ju shoh të gjithë këtu.
- Fat i mirë. - Shëndeti.
Santé.
Oreks i mirë.
- mirë. Hmm. - Hmm.
Kjo është interesante.
Po, po, shoh.
Çfarë thatë se romani ishte përsëri?
A është diçka e gabuar?
Është thjesht një bouillabaisse e thjeshtë.
Richard?
Francine?
Është e vështirë të përshkruhet.
Peshku padyshim vjen në mendje.
Dhe një Wagner.
Wagner.
Rienzi.
- A është kaq keq? - Jo Jo
Është thjesht pak e vështirë të gëlltitet,
hera e parë, ju e dini.
- Jo, është vërtet e tmerrshme. - Oh, është kaq keq!
Është kaq e keqe!
Nuk e di se çfarë ndodhi.
Ju duhet të keni humbur një kapitull ose diçka.
- Çfarë duhet të bëjmë, Henry? - A keni deve?
Epo zotëri.
Kam disa domate. Unë mund të bëj një sallatë me domate.
Do të doja shumë të vija në Torino me ju.
Një term është një term.
Përveç kësaj,
E dini, mendoj se do të jem mirë
ta bëj një vetë.
Dhe unë jam gati. Une jam...
Asgjë për t'u shqetësuar.
"Sir Henry, e njohur nga adhuruesit e pianos
si mjeshtër i tingullit dhe ngjyrimit,
konsiderohet
deri tani një nga virtytet më të mëdha të shekullit të 20-të.
Të ardhurat nga turneu do t’i dhurohen Qendrës Nona për Shëndetin Mendor ”.
Të virtytshëm apo të virtytshëm?
Unë mendoj se të dy janë të sakta.
Oh.
Nona Center, ideja juaj?
Nuk ka asgjë më të keqe se sa të humbasësh mendjen.
Ju kujtohet historia për të cilën ju thashë
Alpet Zvicerane?
Po po
Diçka tjetër ndodhi kur isha atje.
Pastaj kisha një të dashur,
pianiste nga Ukraina.
- E vetmja. - E drejtë.
Ai është arsyeja që unë shkova në Zvicër, në të vërtetë.
Summerdo verë ai luan atje, vetëm
një koncert i vetëm në një hotel në Engadine Epërme.
Njerëzit vijnë nga të gjitha anët
vetëm për të dëgjuar atë duke luajtur Sonatas e fundit të pianos Beethoven.
Ai kurrë nuk i luan ata kudo tjetër.
- Pse jo? - Ndjeni atë vend
dhe se muzika i përket së bashku.
Është e çuditshme.
Mendova edhe unë kështu.
Derisa shkova
Dhe?
Unë kisha punuar kaq shumë për atë konkurs
dhe unë dështova
në mënyrë që...
ëndrra ka mbaruar.
Nuk dija ku të shkoja,
kush isha,
ku të shkoj
As nuk dija se ku të filloja të kërkoja përgjigje.
Por gjithçka ishte papritur e qetë
disa bare
i pamatur i butësisë dhe mirëkuptimit absolut.
Ishte sikur zgjoheshit nga një ëndërr e keqe.
Papritur, mjegulla sapo ishte ngritur.
Dhe kjo ndjenjë qëndroi me mua për ditë të tëra.
Ai më hapi.
Ai më thirri.
Është sikur të dëgjova duke luajtur, Henry.
Epo, unë mund të përdorja disa pushtime.
Është duke luajtur atje muajin tjetër.
Le të shkojmë së bashku.
Ju nuk do të pendoheni.
Do të jeni mirë.
Si eshte kjo
Nuk e di, thjesht një ndjenjë.
Mire atehere Shihemi nesër.
A keni gjithçka që ju nevojitet?
Po, kam furçën time të dhëmbëve, Advil, çorapët e mia me fat.
Jam gati
Unë jam një plak.
Cili është problemi, ju keni diçka kundër tij
gra te reja?
asnjë,
Do te degjoj
Unë do të luaj për ju.
Te dua, Henry.
Ndoshta kjo do të thotë rishfaqja e përjetshme
nuk është se jeta jonë në të vërtetë do të përsëritet përgjithmonë,
por përkundrazi, nuk duhet të mbështetemi te përmbajtja
derisa të arrijmë një pikë në
se e duam sa duhet
ashtu si eshte,
të duam vërtet të jesh kështu.
Luaj atë përsëri, unë them.
Më falni zotëri, ka dikush që dëshiron të flasë me ju.
Ai thotë se është urgjente.
Kush eshte ai
Ah.
Si me gjete
Unë jam agjenti juaj.
Mirë që të shoh ty, Henry.
Është mirë të dëgjosh zërin tënd.
Si jeni duke bere
Fati nuk pranon konvertime.
E dinit?
Paul...
Nuk do të më duhet më një agjent.
Mos e thuaj atë. Jepini vetes pak kohë.
Ju keni qenë gjithmonë mirë për mua.
Nuk mund të kisha kërkuar një agjent më të mirë
ose një mik më i mirë.
Por koha ime ka mbaruar.
Henry, Henry, njerëzit ju duan.
A keni ndonjë ide se sa letra dhe posta elektronike iu përgjigja...
Ju nuk e anuloni Londrën.
Unë anulova gjithçka tjetër.
Por kjo, kurrë nuk ka qenë diçka e tillë.
Dua të them, aq shumë njerëz po e presin me padurim,
kaq shume te rinj.
Ju mund t'i kushtoni atyre.
Ju luani përmes dhimbjes,
si, lëre atje.
Ju jo vetëm do t'u ofroni atyre muzikë, por
do të jepnit guxim dhe shpresë.
Ka mbaruar
Ja, e kam marrë. Ju mund të qëndroni atje ku dëshironi,
- Do të kujdesem për gjithçka. - Mirupafshim, Pali.
Henry?
Shumica e njerëzve dëshirojnë të kalojnë diçka.
Derisa nuk dëshirojnë.
Shpresojmë që tejkalimi të mos jetë thjesht çështje vullneti,
por ajo që bën jeta natyrshëm me kohën...
nëse je me fat.
Një nga poemat e mia të preferuara.
Filloi si një mbishkrim, ju e dini.
Goethe e përplasi në murin e kabinës së një gjuetari.
Disa njerëz e shohin atë të trishtuar.
Unë mendoj se është mjaft siguruese.
Çfarë ju mban gjatë natës, Felix?
Unë jam portieri i natës.
A nuk më tregove në dhomën time të nesërmen?
Po, kërkova privilegjin.
Unë dhe gruaja ime kemi një pension të vogël
këtu në luginë.
Pritja e miqve të rinj ishte ajo që më pëlqeu më shumë.
Sigurisht, kurrë nuk kam pasur një si ju.
Mund të pyes se çfarë të sjell në Sils?
Një mik i dashur...
Ndjeja sikur mund të përdorja ajër të pastër.
Epo, ju duhet të merrni raundet për të përfunduar, Felix.
Mund t'ju sjell diçka, zotëri?
Jo, jam mirë, faleminderit.
Gjithmonë është një trajtim
kur kontrollon një pagjumësi në hotel.
Hmm. Natën e mirë, Felix.
Natën e mirë zotëri.
Te dua, Henry.
Gruaja ime e donte shumë këtë pjesë.
Unë mendoj se lëvizja juaj, mendoj.
Kontrolloni.
Shit.
Nuk mund të jetë kështu.
Mbretëresha ime.
Si nuk mund ta kisha parë atë?
Nuk ka turp në pushkatim, Felix.
Ju e shihni atë tani
, është si, gjë e arsyeshme për të bërë
është ajo që do të bëja.
Çfarë?
Kontrolloni.
Huh.
Kontrolloni.
Oh, jo, jo, jo.
Nuk mund te jem
Felix. Jo.
A jeni mirë, Mjeshtër?
Po.
Po, jam mirë, Felix.
Ishte një veprim mjaft i madh.
Më hodhi drejtpërdrejt në kanavacë.
Asnjëherë nuk e dimë se çfarë po vjen, apo jo?
Është thënë se mbi muzikën
muzgu përhapet në Beethoven
humbje e përjetshme dhe shpresë e përjetshme.
E njëjta gjë vlen edhe për jetën, mendoj.
Me përjashtim të pjesës së përjetshme.
Kompozitorët gjermanë janë një kompani e mirë.
Është e vështirë të shpjegosh se si ndihesha
kur Henry Cole luajti atë natë.
Si ndiheni muzikë të mrekullueshme?
Si një formë e njohurive, ndoshta, apo edhe mençuri?
Por nuk është mençuri, natyrisht,
dhe asgjë tjetër nuk mund të them me fjalë.
Më e mira që mund të bëj është të them
kjo është disi rreth
ajo që ndjehet sikur është gjallë.
Muzika ishte plot dhimbje dhe dëshirë e madhe
dhe një zgjidhje e vështirë.
Dhe kur dëgjova, papritmas u ndjeva më e pasur,
më të dhembshur.
Dhe kam dashur ta ndaj momentin me të gjithë botën.
Unë mendoj se fjala që kërkoj është mirënjohje.
Mirënjohje për Schumann, Bach, Beethoven.
Mirënjohje për Henry Cole
dhe të gjithë ata që festojnë muzikën e jetës.
Titra: Afr Imi